Zmotoryzowane Odwody Milicji Obywatelskiej

Proporczyk warszawskiego ZOMO

Zmotoryzowane Odwody Milicji Obywatelskiej (ZOMO) - oddziały Milicji Obywatelskiej powołane w drugiej połowie 1956 (po Poznańskim Czerwcu) do "zaprowadzania porządku" w sytuacjach wyjątkowych, a także do udzielania pomocy ludności w czasie klęsk żywiołowych i ochrony imprez masowych. Funkcjonariusze ZOMO pomagali również przy budowie domów dziecka, szpitali, poszukiwaniu zaginionych osób.

Formalną podstawę do utworzenia ZOMO stanowiła decyzja Rady Ministrów PRL z 4 grudnia 1956. Pierwsze wytyczne dotyczące pełnienia przez nie służby zostały wprowadzone rozkazem Komendanta Głównego MO z dnia 17 lipca 1957 (rozkaz nr 5/57).

ZOMO funkcjonowało na zasadach wojskowych. Stworzono koszary, które znajdowały się w każdym większym mieście. Po wyposażeniu w transportery opancerzone (między innymi BTR-60PB), broń gazową i armatki wodne wykorzystywane do tłumienia strajków i demonstracji. Rozwiązane w 1989 oddziały ZOMO stanowiły negatywny symbol władzy PRL. W ich miejsce powołano we wrześniu tego samego roku Oddziały Prewencji Milicji Obywatelskiej, które w 1990 na mocy Ustawy z dnia 4 kwietnia 1990 o Policji przekształcono w Oddziały Prewencji Policji.

16 grudnia 1981 w związku ze strajkiem generalnym górników oddziały ZOMO wtargnęły do kopalni "Wujek". W wyniku pacyfikacji zginęło 9 górników.

W końcówce lat 80. oddziały ZOMO liczyły łącznie 12 479 funkcjonariuszy. Największą jednostką była Brygada ZOMO stacjonująca w Warszawie na tzw. Golędzinowie.

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/Zmotoryzowane_Odwody_Milicji_Obywatelskiej”

Kategorie: Milicja Obywatelska • Stan wojenny w Polsce 1981-1983 • Wojska zmotoryzowane