Rajmund Baczyński

Rajmund Baczyński ^[1] (ur. 10 czerwca 1857 w Krakowie, zm. 7 listopada 1929 w Poznaniu) – tytularny marszałek polny porucznik Cesarskiej i Królewskiej Armii, generał dywizji Wojska Polskiego.

Po ukończeniu sześciu klas gimnazjum we Lwowie, 19 grudnia 1874 zaciągnął się na ochotnika do 11 Pułku Ułanów. W latach 1875-1877 uczył się w Korpusie Kadetów we Lwowie. Był zawodowym oficerem armii austriackiej, w stopniu pułkownika dowodził w latach 1907-1911 90 Pułkiem Piechoty w Jarosławiu, następnie XXIV Brygadą Piechoty w Tarnowie i Krakowie. 1 listopada awansowany na generała majora. W październiku 1912 przeniesiony został w stan spoczynku ^[2].

Ponownie został powołany do służby po wybuchu I wojny światowej, był dowódcą Legionu Zachodniego, przez krótki czas (20 sierpnia-1 października 1914) dowódcą tworzonych Legionów Polskich, generalnym inspektorem oddziałów ozdrowieńców, obozów jenieckich, obozów internowania oraz oddziałów zapasowych na terenie korpusu Graz. 29 września 1915 ^[3] awansowany na tytularnego marszałka polnego porucznika, ostatecznie przeszedł w stan spoczynku w listopadzie 1916 ^[4].

Na mocy dekretu z 12 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała porucznika z zaliczeniem do rezerwy. Do słuzby czynnej powołany nie został. Zamieszkał w Poznaniu. Tam zmarł na atak serca.

Źródła:

• Wiktor Krzysztof Cygan, Słownik biograficzny oficerów Legionów Polskich, tom I, Warszawa 1992
• Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 71-72.
• Jan Rydel, W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918, Księgarnia Akademicka, Kraków 2001, ISBN 83-7188-235-1, s. 184-185.
• Antonio Schmidt-Brentano, Die k. k. bzw. k. u. k. Generalität 1816-1918, Wiedeń 2007.

Przypisy